ديروز رفته بوديم بهشت زهرا . يادمه بچه كه بودم يه موقعا كه مي رفتيم بهشت زهرا بهمون ميگفتن روي سنگ قبرا رو نخونيد ، ميگفتيم : چرا ؟ ميگفتن : باعث ضعف حافظه ميشه ، فراموشي مياره و ما شايد با يك باور كودكانه از خوندن سنگ قبرا پرهيز مي كرديم تا مبادا دچار نسيان شويم .

ديروز اما باورها رو زير پا گذاشتم و روي سنگ قبرا رو داشتم مي خوندم كه توجه ام به يكي از قبرها جلب شد ، نوشته روي سنگ خيلي واضح نبود ولي آشنا به نظر ميامد ، نشستم و روي سنگ قبرو از خاك و خاشاك پاك كردم  ، نه ! خواب نبودم . تو خيال و رويا پردازي هم نبودم اندفعه سنگو با ظرف آبي كه داشتم شستم :

مرحوم شهرام شمس

طلوع ۱۳۶۰ غروب ۱۳۸۵

شربتي از لب لعلش نچشيدم و برفت          روي مه پيكر او سير نديدم و برفت

حس كردم اين منم كه اونجا خوابيدم ، مرگ رو خيلي نزديكتر از پيش به خودم ديدم و اين جمله در نظرم تجسم شد كه : مرگ تنها يك قدم جلوتر از آدم گام بر ميداره كافيه اون قدم آخرو بر نداره اونوقت آدم با برخورد به مرگ به اون ميپيونده 

 

همراه با حافظ

درون معبد هستی
بشر در گوشه محراب خواهش های جان افروز
نشسته در پس خوشه سجاده صد نقش حسرتهای هستی سوز
به دستش خوشه پر بار تسبیح تمناهای رنگارنگ
نگاهی می كند سوی خدا از آرزو لبریز
به زاری از ته دل یك دلم میخواست میگوید
شب و روزش دریغ رفته و ایكاش آینده است
من امشب هفت شهر آرزوهایم چراغان است
زمین و آسمانم نورباران است
كبوترهای رنگین بال خواهش ها
بهشت پر گل اندیشه ام را زیر پر دارند
صفای معبد هستی تماشایی است
ز هر سو نوشخند اختران در چلچراغ ماه میریزد
جهان در خواب
تنها من در این معبد در این محراب
دلم میخواست بند از پای جانم باز می كردند
كه من تا روی بام ابرها پرواز می كردم
از آنجا با كمند كهكشان تا آستان عرش می رفتم
در آن درگاه درد خویش را فریاد میكردم
كه كاخ صد ستون كبریا لرزد
مگر یك شب ازین شبها ی بی فرجام
ز یك فریاد بی هنگام
به روی پرنیان آسمانها خواب در چشم خدا لرزد
دلم میخواست دنیا رنگ دیگر بود
خدا با بنده هایش مهربان تر بود
ازین بیچاره مردم یاد می فرمود
دلم میخواست زنجیری گران از بارگاه خویش می آویخت
كه مظلومان خدا را پای آن زنجیر
ز درد خویشتن آگاه می كردند
چه شیرین است وقتی بیگناهی داد خود را از خدای خویش می گیرد
چه شیرین است اما من
دلم میخواست اهل زور و زر ناگاه
ز هر سو راه مردمرا نمی بستند و زنجیر خدا را برنمی چیدند
دلم میخواست دنیا خانه مهر و محبت بود
دلم میخواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند
طمع در مال یكدیگر نمی بستند
مراد خویش را در نامرادی های یكدیگر نمی جستند
ازین خون ریختن ها فتنه ها پرهیز می كردند
چو كفتاران خون آشام كمتر چنگ و دندان تیز می كردند
چه شیریناست وقتی سینه ها از مهر آكنده است
چه شیرین است وقتی آفتاب دوستی در آسمان دهر تابنده است
چه شیرین است وقتی زندگی خالی ز نیرنگ است
دلم میخواست دست مرگ را از دامن امید ما كوتاه می كردند
در این دنیای بی آغاز و بی پایان
در این صحرا كه جز گرد و غبار از ما نمیماند
خدا زین تلخكامی های بی هنگام بس میكرد
نمی گویم پرستوی زمان را در قفس میكرد
نمی گویم به هر كس عیش و نوش رایگان می داد
همین ده روز هستی را امان می داد
دلش را ناله تلخ سیه روزان تكان میداد
دام میخواست عشقم را نمی كشتند
صفای آرزویم را كه چون خورشید تابان بود میدیدند
چنین از شاخسار هستیم آسان نمی چیدند
گل عشقی چنان شاداب را پرپر نمی كردند
به باد نامرادی ها نمی دادند
به صد یاری نمی خواندند
به صد خواری نمی راندند
چنین تنها به صحراهای بی پایان اندوهم نمی بردند
دلم میخواست یك بار دگر او را كنار خویشتن می دیدم
به یاد اولین دیدار در چشم سیاهش خیره می ماندم
دلم یك بار دیگر همچو دیدار نخستین پیش پایش دست و پا میزد
شراب اولین لبخند در جام وجودم های و هو میكرد
غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو می كرد
دلم میخواست دست عشق چون روز نخستین هستی ام را زیر و رو میكرد
دلم میخواست سقف معبد هستی فرو میریخت
پلیدی ها و زشتی ها به زیر خاك میماندند
بهاری جاودان آغوش وا میكرد
جهان در موجی از زیبایی و خوبی شنا میكرد
بهشت عشق می خندید
به روی آسمان آبی آرام
پرستو های مهر و دوستی پرواز میكردند
به روی بامها ناقوس آزادی صدا میكرد
مگو این ‌آرزو خام است
مگو روح بشر همواره سرگردان و ناكام است
اگر این كهكشان از هم نمی پاشد
وگر این آسمان در هم نمیریزد
بیا تا ما فلك را سقف بشكافیم و طرحی نو در اندازیم
به شادی گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

...13– 1365– 1364– 1363 
زمستون – بهار – تابستون – پاییز ...
بهمن – اسفند – فروردین...
جمعه – شنبه – یکشنبه – دوشنبه – سه شنبه – چارشنبه – پنجشنبه...
... 30– 29 – 28 – 27 – 26
صبح – ظهر – عصر – شب ...
10صبح – 11صبح – 12ظهر – 1بعدازظهر ...

از این تکرار مکررات خسته شدم

اين شعرو بعد از خواندن مطلبي در وبلاگ چيهيلك عزيز گفتم :

به درمانـــگه گذر كردم همي دوش

بــــديــــدم دو صد بيمـــار‍ مدهـوش

دم در يكـــي استــــاده بـــــــا ريش

به خانم ها نظر مي كرد كــم و بيش

يكــــي ايـــــراد از طـــــرز لبــــاسش

يكــــي از رنــــگ روي اون لبانـــــش

يكـــــي را چــــرا مش كــرده اي مو؟

يكــــي ديگر خانم ، پس چـادرت كو؟

نفهميـــديـــم اينجــا كه  عظيمــــــــه

يــه درمانگـــاست يا شابدالعظيمــــه

آقای احمدی همکار ما گفت : وقتی میگن زنا ناقص العقلن بیخود نیست " اما ظاهراً متوجه حضور یکی از خانومای  همکار توی اتاق نبود " دیگر آقایان حاضر پرسیدند : چه طووو!؟ (در حالی که گوش خانم فراهانی تیز شده بود و آشکارا قرمز)  آقای احمدی گفت : این زن ما دیروز لباسارو از ماشین لباسشوئی در میاره شروع میکنه تکون دادن اونا توی آشپزخونه تا مثلا صاف شن و چروکشون گرفته شه داشته شلوار مارو تکون میداد که پاچه شلوار میخوره به لامپ آشپزخونه و اونو میترکونه خانوم مارو برق میگیره خدا خیلی رحم میکنه که برق ولش میکنه و خودش غش میکنه از خنده . خانم فراهانی که تا اون لحظه داشت گوش می داد گفت : این یه خطای فردیه اگه اینطوره آقای ما مجسمه ی بلاهته ، مظهر نقوص العقلیه مثلا امروز که دیرش شده بود از هولش بند کفشاشو به هم گره زد و موقع رفتن با مخ خورد زمین " بعد لبخندی از سر تمسخر زد و اضافه کرد شما هلن کلرو میشناسید؟ ، ماری کوری رو چی ؟ ليز ميتنر و که دیگه عمراً بشناسید . می دونستید امسال آمار قبولی کنکور 63% دخترا در مقابل 27% پسرا بوده ؟ اگه تا الان تفکرات فیمینیستی داشتم از حالا احساس برتری میکنم اینو گفت واز اتاق خارج شد و در بست اما باز درو باز کرد و گفت : زنان از مردان برترند و دوباره درو بست . آقای احمدی بهت زده گفت : این چی گفت ؟ من خندیدم و گفتم : هیچی این یه اعلان جنگ بود بین گروه نسوان و رجال اداره که تو راه انداختی

 

کتیبه

فتاده تخته سنگ آنسوی تر ، انگار کوهی بود
و ما اینسو نشسته ، خسته انبوهی
 زن و مرد و جوان و پیر
 همه با یکدیگر پیوسته ، لیک از پای
و با زنجیر
اگر دل می کشیدت سوی دلخواهی
به سویش می توانستی خزیدن ، لیک تا آنجا که رخصت بود
 تا زنجیر
 ندانستیم
ندایی بود در رویای خوف و خستگیهامان
 و یا آوایی از جایی ، کجا ؟ هرگز نپرسیدیم
 چنین می گفت
 فتاده تخته سنگ آنسوی ، وز پیشینیان پیری
 بر او رازی نوشته است ، هرکس طاق هر کس جفت
چنین می گفت چندین بار
 صدا ، و آنگاه چون موجی که بگریزد ز خود در خامشی می خفت
 و ما چیزی نمی گفتیم
 و ما تا مدتی چیزی نمی گفتیم
پس از آن نیز تنها در نگه مان بود اگر گاهی
گروهی شک و پرسش ایستاده بود
 و دیگر سیل و خیل خستگی بود و فراموشی
و حتی در نگه مان نیز خاموشی
و تخته سنگ آن سو اوفتاده بود
شبی که لعنت از مهتاب می بارید
و پاهامان ورم می کرد و می خارید
 یکی از ما که زنجیرش کمی سنگینتر از ما بود ، لعنت کرد گوشش را
 و نالان گفت :‌ باید رفت
 و ما با خستگی گفتیم : لعنت بیش بادا گوشمان را چشممان را نیز
باید رفت
 و رفتیم و خزان رفتیم تا جایی که تخته سنگ آنجا بود
 یکی از ما که زنجیرش رهاتر بود ، بالا رفت ، آنگه خواند
 کسی راز مرا داند
 که از اینرو به آنرویم بگرداند
و ما با لذتی این راز غبارآلود را مثل دعایی زیر لب تکرار می کردیم
 و شب شط جلیلی بود پر مهتاب
هلا ، یک ... دو ... سه .... دیگر پار
هلا ، یک ... دو ... سه .... دیگر پار
عرقریزان ، عزا ، دشنام ، گاهی گریه هم کردیم
هلا ، یک ، دو ، سه ، زینسان بارها بسیار
 چه سنگین بود اما سخت شیرین بود پیروزی
 و ما با آشناتر لذتی ، هم خسته هم خوشحال
ز شوق و شور مالامال
یکی از ما که زنجیرش سبکتر بود
 به جهد ما درودی گفت و بالا رفت
خط پوشیده را از خاک و گل بسترد و با خود خواند
 و ما بی تاب
لبش را با زبان تر کرد ما نیز آنچنان کردیم
و ساکت ماند
 نگاهی کرد سوی ما و ساکت ماند
دوباره خواند ، خیره ماند ، پنداری زبانش مرد
نگاهش را ربوده بود ناپیدای دوری ، ما خروشیدیم
 بخوان !‌ او همچنان خاموش
برای ما بخوان ! خیره به ما ساکت نگا می کرد
 پس از لختی
در اثنایی که زنجیرش صدا می کرد
فرود آمد ، گرفتیمش که پنداری که می افتاد
نشاندیمش
بدست ما و دست خویش لعنت کرد
 چه خواندی ، هان ؟
 مکید آب دهانش را و گفت آرام
نوشته بود
همان
کسی راز مرا داند
که از اینرو به آنرویم بگرداند
نشستیم
و به مهتاب و شب روشن نگه کردیم
و شب شط علیلی بود

این روزا شدم یه آدم بی ثبات و دمدمی مزاج که با یه غوره سردیم میکنه و با یه مویز گرمیم گاهی از در دروازه تو نمیرم و یه وقت از ته سوزن هم رد میشم یه روز برونگرا و اهل شوخی یه روز درونگرا و جدی یه لحظه به شدت احساساتی و رمانتیک یه دم خشک و بی احساس یه بار حاتم طائی یه بار آقای اسکروج ...

یکی از دلائل سکوت چند روزم همین عدم تعادل بود (و البته همین هم یه علت دیگه داشت که بماند...) و یکیش هم یه مقدار مشغله کاری آخه قرار شده وبلاگی ایجاد کنم در ارتباط با آمار خدمات شهری و ...

اجازه بدید وقتی ساخته شد آدرس بدم خودتون اونو مشاهده کنید و نظر بدید

 پ . ن : کلی گشتم تا یه قالب پیدا کنم که به دلم بشینه

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری

 

لحظه های کاغذی را ، روز شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

 

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو پایین

سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

 

با نگاهی سر شکسته ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

 

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

خندهای لب پریده ، گریه های اختیاری

 

عصر جدول های خالی ، پارک های این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

 

رو نوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

 

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

 

روی میز خالی من ، صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیتها ، نامی از ما یادگاری

یه توفیق اجباری مارو باز مدتی از دنیای مجازی دور کرد به طوری که حتی مجال خداحافظی هم بهمون دست نداد چهارشنبه هفته گذشته از طرف اداره به ماموریتی در ساری رفتم . جلسه ای در مورد نحوه ارائه مطلوب خدمات شهری به شهروندان عزیز ساروی مطابق با استاندارد روز و مکانیزه نمودن سیستم این خدمات ، بنده هم به عنوان مطلع از آمار و عملکرد این خدمات در تهران در جلسه حضور داشتم و طی گزارشی به سمع مدعوین رسوندم که با اجرای طرح مکانیزاسیون نه تنها به سرعت مطلوب در ارائه خدمات مذکور می رسیم بلکه در بحث هرینه ها هم کلی صرفه جوئی خواهیم کرد . به هرحال جلسه به خوبی به پایان رسید و همکاران ساروی از طرح مکانیزه استقبال کردند قرار شد تا با بررسی شرایط موجود که طی روزهای پنجشنبه و شنبه انجام شد اولین سایت مکانیزه ی خدمات شهری مازندران در ساری به بهره برداری برسه.

دیروز بعداز ظهر هم برگشتم و تنها کاری که کردم خوندن کامنتام بود و جواب دادن به محبت های دوستان رو به امروز موکول کردم .

 

مرغ اندیشه مون مدتی بود یه گوشه کز کرده بود و خیال پریدن نداشت منم زیاد اذیتش نمی کردم و باهاش کلنجار نمی رفتم اما امروز دیگه از دستش شاکی شدم و بهش گفتم : جهنم که نمی پری همین جا انقدر بشین که اصلا پرواز یادت بره در جوابم بالهاشو تکونی داد جستی زد و از روی زمین پرید روی نرده بالکن و گفت : بپرم که کجارو بگیرم بپرم که که چی رو ببینم بپرم که چی بگم اصلا خودت جای من وقتی آدما به راحتی از ایده هاشون از عقایدشون از نظراتشون از ایده الاشون میگذزن و اونارو زیر پا میذارن پرواز من چه فایده داره اصلا مگه حالی برای پرواز هم میمونه ول کن بابا حوصله داری ، نمی دونستم چی بگم ولی براش یه خط و نشون کشیدم و گفتم : می پرونمت شده به زور

پ.ن : دیدی پروندمت !

مادر بزرگ چشماشو آروم روی هم گذاشت و خوابید یه خواب عمیق و بدون بازگشت

مادر بزرگ خوابیدی

دنیا رو خوب دیدی

مادر بزرگ بیدار شو

پناه غصه هام شو

پاشو برام قصه بگو

حرفای سر بسته بگو

از اون زمون که سینه ها

عاری بودن ز کینه ها

یه خونه بود ، یه دونه حوض کاشی

بچگی بود حیاط و خاله بازی

یه هشتی و پنج دری و یه ایون

تو باغچه ها پر از گلای الون

میگفتی تو اون زمونا از این چیزا نداشتیم

زندگیا ساده بودن این همه غم نداشتیم

آشپزخونه بود و اجاق خالی

زیر پاتون بوده یه دونه قالی

مادر بزرگ میگفتی دنیاتون حقیقی بوده

رابطه ها گرم و صمیمی بوده

نه چت بوده نه مت بوده نه پی ام

نه گوشی و ماهواره و نه سیستم

معنی ارتباط یه کاغذ یه دونه قلم بود

جمله ی دوست دارم از نیش و نوک قلم بود

آه مادر بزرگ رفتی فقط مونده ازت خاطره

حرفای تو مونده روی کاغذای باطله

مادر بزرگ چشام داره تر مشه

فردامون از اینم دروغ تر میشه

کاش دنیا مثل دلت ساده بود

جای همه مردم آزاده بود

نه حرف مفت نه غیبت و ریا بود

زندگی زیبا و پر از وفا بود

نیمه شب پریشب گشتم دچار کابوس
دیـدم به خواب حافط توی صف اتوبوس

گفتم : سلام حافظ ، گفتا : علیک جانم
گفتم : کجا روی ؟ گفت : والله خود ندانم

گفتم : بگیر فالـی گفتا : نمانده حالــی
گفتم :چگونه ای ؟ گفت در بند بیخیالی

گفتم:که تازه تازه شعر و غزل چه داری ؟
گفتا : که می ســرایم شعر سـپید باری

گفتم : ز دولت عشق ، گفتا : که کودتــا شد
گفتم : رقیــب  چه حال است، گفتا : که کله پا شد

گفتم : کجاست لیلی ؟ مشغول دلربایی؟
گفتا :شده ستاره در فیلم سینمایـــــــی

گفتم :بگو ، زخالش ، آن خال آتش افروز ؟
گفت :عمل نموده ، دیـــــــروز یا پـــــــریروز

گفتم :بگو ، ز مویــش گفتا که مش نموده
گفتم :بگو ، ز یارش گفتا ولـــــــــش نموده

گفتم: چرا چگونه عاقل شده است مجنون ؟
گفتا : شدید گشته معتاد گــرد و افیـــون

گفتم:کجاست جمشید؟جام جهان نمایش؟
گفتا : خریده قســطی تلویزیون به جایـش

گفتم : بگو ، ز ساقی حالا شده چه کاره ؟
گفتا : شدست منشــــــی در دفــــــتر اداره

گفتم : بگو ، ز زاهــــــد آن رهنــــمای منزل
گفتا : که دست خود را بردار از ســـــــر دل

گفتم : ز ساربان گو با کاروان غـــــــــــم ها
گفتا : آژانــــــس دارد با تور دور دنیــــــــــــا

گفتم : بگو ، ز محـمل یا از کجـــــــاوه یادی
گفتا : پژو ، دوو ، بنز یا گلف نوک مــــــدادی

گفتم : که قاصـــدک کو آن باد صــبح شرقی
گفتا : که جای خود را داده به فاکــس برقی

گفتم : بیا ز هـــــــد هــــــــد جوییم راه چاره
گفتا : به جای هد هد دیش است و ماهواره

گفتم : سلام ما را باد صـــــــــــبا کجا برد ؟
گفتا : به پســــــــــت داده ، آورد یا نیاورد ؟

گفتم : بگو ، ز مشـــک آهوی دشـت زنگی
گفتا : که ادکلن شد در شیشه های رنگی

گفتم : سراغ داری میخـــانه ای حسابی ؟
گفتا : که آنچه بوده از دم شده کبابی

گفتم : بیا دوتایـــــــی لب تــــر کنیم پنهان
گفتا : نمی هراســــی از چوب پاسبانان ؟

گفتم : شراب نابــی تو دست و پا نداری ؟
گفتا : که جاش دارم و افــــــــــور با نگاری

گفتم : بلند بوده مــــــــــوی تو آن زمان ها
گفتا : به حبــــــــس بودم از ته زدند آن ها

گفتم : شما و زندان ؟ حافظ ما رو گرفتی ؟
گفتا : ندیده بودم هــالـــــو به این خــرفتی

 

 

 لالالا  بخواب ای کودک در من فرو رفته

که دنیامون برای زندگی سحته

لالالا نمون بیدار گل لاله

که بیداری جزایش چوبیه داره

لالالا ببند چشماتو رو دنیا گل پونه

که آزادی اگر خواهی بهایش آتش و خونه

لالالا بمون ساکت نزن حرفی گل نرگس

که فریادم  به گوش کس نرفت هرگز

لالالا بگیر گوشهای نازت رو گل نازم

که کذب است دروغ اخبار این دنیای ما بازم

 

اقتصاد مرسوم :

دو تا گاو ماده دارين ... يكيش رو مي فروشين و يه گاو نر مي خرين... به تعداد گاوهاي گله ي شما افزوده ميشه و اقتصاد رشد مي كنه... پول براتون همينطور سرازير ميشه و مي تونين به بازنشستگي و استراحت بپردازين ...

اقتصاد هندي :

دو تاگاو ماده دارين ... اونها رو مي پرستين و عبادت مي كنين!

اقتصاد پاكستاني :

هيچ گاوي ندارين ... ادعا مي كنين كه گاوهاي هندي مال شما هستن ... از آمريكا طلب كمك مالي مي كنين ... از چين طلب كمك نظامي مي كنين ... از انگليس هواپيماهاي جنگي ... از ايتاليا توپ و تانك ... از آلمان تكنولوژي ... از فرانسه زير دريايي ... از سوييس وام بانكي ... از روسيه دارو ... و از ژاپن تجهيزات ... با تمام اين امكانات گاوها رو مي خرين و بعد ادعا مي كنين كه توسط جهان مورد استثمار قرارگرفتين !

اقتصاد آمريكايي :

دو تا گاو ماده دارين ... يكيش رو مي فروشين ودومي رو تحت فشار مجبور مي كنين كه به اندازه ي ۴ تا گاو شير توليد كنه ... وقتي گاوتون افتاد و مرد اظهار تعجب و شگفتي مي كنين ... تقصير رو گردن يه كشور گاودار ميندازين و بعد طبيعتا" اون كشور يه خطر بزرگ براي بشريت به حساب مياد ... يه جنگ براي نجات جهان به راه ميندازين و گاوها رو به چنگ ميارين!  

اقتصاد فرانسوي :

دو تا گاو ماده دارين ... دست به اعتصاب مي زنين چون مي خواين سه تا گاو داشته باشين!

اقتصاد آلماني :

دو تا گاو ماده دارين ... اونها رو تحت مهندسي ژنتيك قرار ميدين ... بعد گاوهاتون ۱۰۰ سال عمر مي كنن و ماهي يه وعده غذا مي خورن و خودشون شيرشون رو مي دوشن!

اقتصاد انگليسي :

دو تا گاو ماده دارين... كه هر دو تاشون ديوونه هستن! ﴿جنون گاوي دارن! ﴾

اقتصاد ايتاليايي :

دو تا گاو ماده دارين ... نمي دونين كه اونها كجا هستن ... پس بي خيال ميشين و ميرين سراغ ناهار و شراب و استراحتتون!

اقتصاد سوييسي :

۵۰۰۰ تا گاو ماده دارين ... هيچكدومشون مال خودتون نيستن ... از كشورهاي ديگه پول مي گيرين كه دارين گاوهاشون رو نگه مي دارين!

اقتصاد ژاپني :

دو تا گاو ماده دارين... اونها رو از نو طراحي ژنتيكي مي كنين ... هيكل گاوهاتون يك دهم اندازه ي طبيعي ميشه و ۲۰ برابر معمول هم شير توليد مي كنن ... بعد شونصد تا كارتون و عكس برگردون و آدامس با شخصيت گاوهاتون با چشمهاي درشت مي سازين و اسمش رو ميذارين Cowkemon و توي تمام جهان پخش مي كنين و مي فروشين !

اقتصاد روسي:

دو تا گاو ماده دارين ... اونها رو مي شمرين و متوجه ميشين كه ۵ تا گاو دارين ... اونها رو دوباره مي شمرين و مي فهمين كه ۴۲ تا گاو دارين ... اونها رو دوباره مي شمرين و متوجه ميشين كه ۱۷ تا گاو دارين ... يه بطري ودكاي ديگه باز مي كنين و به خوردن و شمردن ادامه ميدين!

اقتصاد چيني :

دو تا گاو ماده دارين  ۳۰۰۰ نفر آدم دارين كه گاوها رو مي دوشن ... بعد ادعا مي كنين كه سيستم استخدامي و شغلي كاملي دارين و توليدات گاويتون در سطح بالايي قرار داره و هر كس رو هم كه آمار واقعي رو بيان كنه بازداشت مي كنين!

اقتصاد ايراني :

دو تا گاو ماده دارين كه هر دو تاشون ازباباتون به ارث رسيده ... يكيش رو دولت بابت عوارض و ماليات و خمس و زكات و سهم صدا و سيما و سهم بنياد هاي مختلف و غيره ضبط مي كنه ... دومي رو هم قربوني مي كنين و نذر قبولي توي دانشگاه و ازدواج موفق و شغل خوب و بدن سالم و عقل درست و حسابي و ... مي كنين و اقتصاد كماكان فلج مي مونه.

 

برگشتم با سلام و صلوات با خوندن آیت الکرسی ، چهار قل ، دعای فرج ، زیارت عاشورا و اهل قبور و ...

بالاخره چرخهای هواپیما بر باند فرودگاه مهرآباد بوسه زد و باند مشتافانه و عاشقانه هواپیمارو در آغوش کشید و اونو به سمت جلو با آرامش پیش برد تا جائی که طیاره خسته از تب و تاب و دلهره 50 دقیقه ای از حرکت باز ایستاد و مسافران خوشحالشو به سالن انتظار هدایت کرد .

و من نیز بی تابانه سوار بر مرکب سمند زرد رنگی شدم تا هرچه سریعتر خودم رو باز به جرگه دوندگان عرصه کار و سازندگی برسونم ! و بی صبرانه برای دیدن کامنتهام لحظه را شمردم تا بار دیگر در دنیای مجازی شناور شم و دنیارو از پشت دریچه ی مانیتور متصل به وب زیباتر ببینم !

دیشب هر کاری کردم وبلاگهای عزیزان باز نشد تا جواب محبتایشان را بدهم انشاالله امشب موفق شوم

نظر به این که اینجانب در مورخ دوشنبه 12/5/88 با پرواز شماره 756 کاسپین عازم شیراز می باشم بدین وسیله از کلیه آشنایان ، دوستان وبلاگی و غیر وبلاگی ، اهالی و کسبه محل بخصوص ساکنین مجتمع مسکونی گلها ، همکاران عزیز ، همشهریان خوب و بسیار خونگرم تهرانی و سایر وابستگان دور و نزدیک  نسبی و سببی  خلاصه جمیع مسلمین و مسلمات حلالیت طلبیده و چنانچه طی این مدت باعث رنجش خاطری شدم صمیمانه و خالصانه عذرخواهی می نمایم  

 

ارادتمند شهرام شمس

چی میشد اگه هوا ، هوای تازه ای نبود

زیر گنبد کبود جز خدا هیچکی نبود

نه مصیبت نه بلا بود و نه جنگ

نه که توپ و نه تفنگ و نه فشنگ

نه سهامی نه عدالت ، پول نفت

نه که هفتی بوده در گرو هشت

نه ستاره نه زمین بود نه فضا

نه یه گشنه نه یه سیر و نه غذا

دوران تند ساعت سرد و پوشالی نبود

مثل یک دایره ی گرد ، تو خالی نبود

زندگی تمثیل پرگاری نبود

آدمیت اسیر دیو تنهائی نبود

توی بخت آدما نقطه تاریکی نبود

عاطفه تو سینه بود ، کینه و بد نامی نبود

سر یک تکه ی نان این همه بیگاری نبود

هیچ انسانی اسیر تب و بیماری نبود

عشق رنگ واقعی داشت در دنیای ما

ناکسان را سرنوشتی جز به رسوائی نبود

ایده آل فکر ما لیک فقط یه ایده آل

توی دنیا سهم ما فقط همینه . قیل و قال

 

 

فرشته ای تصمیم می گیرد تعطیلات خود را در یکی از شهرهای دنیا سپری کند بنابر این پس از کلی دوندگی و این در اون در زدن و من بمیرم و تو بمیری توی لیست انتظار یه بلیط به مقصد ... !؟ (حالا اونش مهم نیست شما هم گیر ندید کجا بوده) گیر میاره به میمنت و مبارکی سوار بر یک فروند توپولوف فوق مدرن دوران گروهبان یکمی هیتلر  میشه . هواپیما هنوز از زمین بلند نشده بود که فرشته میبینه داخل هواپیما را دود گرفته ، فرشته کمی میترسه ولی میهماندار به او توضیح میدهد که جای هیچ نگرانی نیست زیرا بخار کولر گازیهای هواپیماهای روسی شبیه دود و مه میباشد. همه مسافران کمربندهای ایمنی را می بندند و منتظر پرواز هواپیما میشوند ولی هواپیمای غول پیکر از جایش تکان نمی خورد! فرشته از میهمان دار علت تاخیر را می پرسد و میهمان دار هم خیلی روشن و واضح شرح میدهد که با توجه به حدیث شرعی که می فرماید: "النظافت من الایمان" مسئولان محترم هواپیما به نیت تمام مسافران، در حال دادن غسل میت به هواپیما هستند تا اگر خدائی نکرده هواپیما در آسمان پنچر شود و سرنگون گردد، لااقل با هواپیمای تمیز در صحرای محشر حاضر شوند.

بالاخره چند ساعت بعد هواپیمای باستانی ولی بسیار تمیز  ... ایر در حالیکه چند تا ماشین آتش نشانی و چند تا آمبولانس هم آنرا تا آخرین لحظه بلند شدن از زمین اسکورت می کردند بحرکت درمی آید. فرودگاه میزبان می خواهد که لااقل یک فروند هواپیمای آبپاش، هواپیمای ایرانی را تا مقصد همراهی کند تا اگر خدائی نکرده هواپیمای ... ایر در آسمان آتش بگیرد آنرا خاموش کند ولی مسئولان ... ایر میگوید که لازم نیست، زیرا هواپیمای ... ایر به تمام تجهیزات آتش خاموش کن منجمله آفتابه های آبپاش مجهز می باشد.

هواپیما با وقار تمام در حال پرواز بود و میهمانداران هم در حال توزیع روزنامه های ساخت وطن بودند. فرشته هم یکی از روزنامه ها را برمیدارد و مشغول خواندن میشود.در صفحه اول نوشته است: "بعلت تحریم اقتصادی آمریکا علیه ایران، هواپیمائی ایران قادر نیست قطعات یدکی هواپیما خریداری کند ".در صفحه بعدی نوشته است: "هواپیمای سوپر جت صائقه، ساخت ایران از نظر تکنولوژی برابرهواپیمای اف 18آمریکائی می باشد". فرشته بسیار خوشحال می شود و با خود میگوید: به درک که آمریکا قطعات یدکی به ایران نمیدهد، اگر ایران می تواند هواپیمای بسیار پیشرفته همسطح اف 18 بسازد، آیا قادر نخواهد بود چند تا قطعه یدکی ناقابل برای هواپیما بسازد ؟

فرشته سرش را بلند می کند و می بیند که یکی از موتورهای هواپیما آتش گرفته است. فوراً جریان را به میهماندار اطلاع می دهد و میهمان دار هم با تاسف فراوان میگوید:" متاسفانه مهندسان پرواز قادر نیستند کاری انجام دهند". همه مسافران بسیار ناراحت و درمانده بودند. خوشبختانه یک آخوند بسیار با سواد هم در بین مسافران نشسته بود. آخوند باسواد از جایش بلند می شود و به مهندسان پرواز توصیه میکند تا خونسردی خودشان را حفظ کنند و زمام کنترل هواپیما را به او بسپارند ! سر مهندس هواپیما می پرسد:"مگر شما از فن هوانوردی اطلاع دارید؟" آخوند با سواد جواب میدهد: " بله، یک مدتی در حوضه! مسئول دعای جعفر طیار بوده ام". مسافران بسیار خوشحال می شوند که آن آخوند باسواد در بین آنان است.

آخوند باسواد، با دقت تمام، آتش موتور هواپیما را بررسی میکند و میگوید که مقدارآتش زیاد نیست و تقریباً به اندازه آتش یک منقل میباشد، بنابراین از مسافران هواپیما درخواست میکند که یک صلوات بفرستند تا آتش خاموش شود. مسافران، محض محکم کاری سه تا صلوات بلند می فرستند ولی متاسفانه آتش موتور هواپیما خاموش نمیشود. مسافران میگویند:" حاج آقا آخوند، آتش خاموش نشد"! آخوند باسواد می گوید: "بنظر میرسد که شدت آتش بیشتر از آنی باشد که با صلوات خاموش شود". مسافران درمانده شروع به گریه می کنند. آخوند باسواد میگوید: " بگذارید دعای آیة الکرسی را امتحان کنیم". آخوند باسواد شروع به قرائت دعای آیةالکرسی میکند ولی متاسفانه آتش خاموش نمیشود. مسافران میگویند: " حاج آقا آخوند، آتش بازهم خاموش نشد" ! آخوند میگوید: " این بدان معناست که شدت آتش بسیار زیاد است، پس باید دعای جعفر طیار را خواند". همه، آخوند را در خواندن دعای جعفر طیار همراهی می کنند. درست در همان لحظه، آتش به موتور دیگر هواپیما سرایت میکند. آخوند با سواد میگوید:" دست نگه دارید مثل اینکه دعا را اشتباهی خواندیم زیرا شدت آتش بیشتر شد. مسافران و مهندسان پرواز همه ناامید و وحشت زده میشوند. آخوند باسواد همه را به آرامش دعوت میکند و می گوید:" این دفعه دعای جوشن کبیر را می خوانیم" همه مسافران آخوند را در قرائت دعای جوشن کبیر همراهی میکنند. لحظه ای بعد هواپیما تعادل خود را از دست میدهد.مسافران می گویند:" حاج آقا آخوند، آتش باز هم خاموش نشد".  آخوند با سواد می گوید:" باید دعای "یا مقلب القلوب والبصار را بخوانیم". همه مسافران آخوند را درقرائت دعا همراهی می کنند. ناگهان صدائی شبیه صدای انفجار از پشت هواپیما بگوش میرسد.یکی از مسافران که بیشتر از همه حول شده بود می گوید:" چطور است دعای ونکهة وذوجة رو بخوانیم". آخوند باسواد میگوید:" آخه مرد حسابی مگر وانکهة وذوجة دعا میباشد؟ هر متن عربی که دعا نمیباشد".مسافران میگویند:" حاج آقا آخوند، آتش باز هم خاموش نشد".آخوند باسود میگوید:" دعای کمیل را می خوانیم" مسافران به اتفاق آخوند دعای کمیل می خواندند که ناگهان هواپیما تکانهای شدید میخورد. یکی از مسافران بسیار وحشتزده میگوید:" حاج آقا اون دعای مخصوص زلزله چی بود؟" بتدریج ارتفاع هواپیما کم میشود. آخوند میگوید دعای زلزله را فراموش کن، همگی با من تکرار کنید : " انا لله و انا الیه راجعون". درست در همان لحظه، خلبان هواپیما را بر روی باند فرودگاه می نشاند. همه مسافران از زن و مرد گرفته آخوند باسواد را بغل می کنند و از اینکه هدایت هواپیما را در بدترین شرایط ممکن، بنحو احسن بعهده گرفته بود تشکر و قدردانی میکنند.

 

مسافران بسرعت از هواپیما خارج میشوند. بلندگوی فرودگاه میگوید :" هواپیمای ... ایر صحیح و سالم به زمین نشست. لطفاً مسافران سالن انتظار جهت سوار شدن به هواپیمای فوق، آماده شوند"!  

 

امروز به نهایت پوچی و بی محتوائی رسیدم ، امروز احساس کردم توی دلم خالیه ، نمی دونم چم شده ولی یه حس غریب دارم ؛ انگار یه چیز داره از ته دلم چنگ میزنه و می خواد محتویات نداشتشو بیار بالا تو دهنم ، ذهنم بد جوری بهم ریخته . فکر این که کشف کنم چمه حالمو بدتر می کنم .

 به ته سیگاری که روی جوب آب شناور بود و جربان آب اونو با خودش می برد خیره شدم فکر کردم زندگی ما هم مثل ته سیکار شناور روی آبه و این جریان ما رو به هرسمتی که بخواد میبره . بی آن که خودمون نقش به سزائی در تعین آن داشته باشیم . دلم می خواد از این حس فاصله بگیرم ــ با وجود داشتن پدر و مادری خوب ،  خواهرانی مهربان ، کاری نسبتا مناسب ، دوستانی چه در دنیای مجازی و چه در دنیای حقیقی هم فکر و فهیم ــ دلم می خواد برم بیرون و ریه هامو پر از هوای تازه کنم و داد بزنم : من خوشبختم  ، اما نمی تونم !.

کسی نمی دونه من چه مرگمه ؟

ای خدا فقط میخوام به خودت بگم

این دل پر خونم فقط به خودت بدم

حرفای دلمو فقط با تو بزنم

یه جائی گیر بیارم تا می تونم داد بزنم

غیر خود تو به هرکی بگم این حرفارو

بم میگه کافر شدی و کفر میگی جمع کن برو

فقط خودتی که میشنوی حرفامو با صبوری

بعدش نمیگی : آهای چرا کفر میگی و نبیبینی مگه کوری

بگذریم ؛ بذار حرفمو بگم

تا که سنگینیش نمونه رو دلم

آ خدا نشستی ساختی دنیا رو

دادی مارو وعده های فردارو

خدا جون تو آفریدی آدمو

جفت اون مادر ما ، حوا رو

منعشون کردی از خوردن میوه ممنوعه

یه ابلیس که گولشون بزنه بگه: مدت منع دیگه تمومه

بعد لخت و عریون انداختیشون روی زمین

گفتی به هردوشون عاقبت یاغیگری باشه همین

خب خدای مهربون

عدل و کرمتو قربون

این چه کاری بود دشمن واسه خودت تراشیدی

تخم کینه و شر و فساد تو وجودش پاچیدی

خلق نمی کردی این شیطون رجیمو

این عامل فتنه ی با آتیش سهیمو

اون وقت نه ما بودیم تو رنج و عذاب

نه خودت تو زحمت واسه کشیدن حساب

 اووو میدونی چند میلیارد آدم باید حساب پس بدن؟

واسه ظلمائی که کردن و دروغائی که گفتن راستشو بگن؟

یا اونائی که آیاتتو تفسیر به رای کردن

باید بیافتن به پاتو بگن : غلط کردن؟

یا اون که چشم ناپاکش بوده دنبال نازنین و پریسا و سوری

روز قیامت باید بشه دوتا چشماش باباقوری؟

یا همین مش عباد که سرمارو کلاه گذاشتو حق الناس سرش نمیشه

تو آتیش جهنم روزی صد بار باید بسوزه و خاکستر بشه؟

آ خدا منم دارم حرف زیادی میزنم

ببخشید منو اگه یه وقت تو جاده خاکی میزنم

خب بشره دیگه ، بشر جایزالخطاست

تو خودت ببخشمون که کارمون پر از خطاست

اگه حرفامو به تو هم نزنم

غمباد میشه تو گلوم بعدش میزنه به سرم

خب دیگه منمو همین یه دونه تن

مث اینکه بقیه هم تو نوبتن